REI SAGA ORKUVEITU

Ég fór í afar fallega og erfiða jarðarför í dag þar sem Þórir Þorláksson læknir var kvaddur í hinsta sinn. Þórir var fæddur 1962 og dó því langt fyrir aldur fram, eftir erfiða lífsbaráttu.

Ég ætla að skreppa eilítið aftur í tímann.

Samkvæmt nýjustu fréttum féll pólska ríkisstjórnin í þingkosningunum í dag. Öfgaíhaldsflokki "Laga- og réttlætis" undir forystu Jaroslaw Kaczynski hefur þar með verið komið frá völdum. Nú er líklegt að hinn frjálslyndari Borgaravettvangur Donald Tusk taki til við að stjórna Póllandi ásamt Bændaflokknum.

Verndarvættirnar mættu á fund Ingibjargar Sólrúnar í dag. Tilefnið var að færa henni undirskriftir þær sem söfnuðust á GayPride til stuðnings ákalli um að íslensk stjórnvöld verji mannréttindi okkar á alþjóðavettvangi. Við Anna Kristjáns og Frosti formaður S78 vorum mætt þarna og auk undirskriftanna afhentum við ráðherra áprentaðan bol með lógóinu frá því í Gleðigöngunni "Ólögleg í 100 löndum".

Að þessari afhendingu lokinni áttum við stuttan fund með ráðherra, þar sem við ræddum mannréttindi í víðu samhengi og m.a. þær leiðir sem íslenskum stjórnvöldum eru færar til að berjast fyrir og standa vörð um mannréttindi okkar á alþjóðavettvangi.

Vegna tímaskorts hef ég ekki tíma til að fara nánar út í efnisatriði fundarins að sinni, en hvet fólk til að fylgjast með fréttum á RÚV í kvöld, ásamt því að glugga í Fréttablaðið og Moggann í fyrramálið.

...að blogga aðeins um 11.september. Ótrúlegt að liðin séu sex ár frá þessum voðaverkum sem ég fylgdist með í beinni útsendingu á Múlakaffi. Get enn séð fyrir mér seinni turninn hrynja. Muna ekki annars allir hvar þeir voru staddir þennan dag?

Hér að neðan birtist bréfið sem ég færði sendiherra Rússlands síðastliðinn föstudag fyrir hönd Verndarvættanna. Upprunalega útgáfu má finna á myndasíðunum.

Mr. Ambassador
Victor Tatarintsev
Embassy of Russia in Iceland
Garðastræti 33
101 Reykjavík

Regarding the state of gay rights in Russia

Reykjavík, 7 September 2007

  

Honorable Ambassador,

On May 27 2007, Moscow police arrested about 20 people as they attempted to present a petition denouncing a decision to ban a gay pride parade in the city.

Last Tuesday, a Moscow court then ruled that the city acted properly when it refused to grant a permit to the LGBT group for the demonstration in May. The court rejected arguments that the Russian constitution guaranteed gays the right of assembly. Furthermore, the court rejected an attempt to challenge the impartiality of the judge.

Verndarvættirnar, an action group formed by members of Amnesty International and Samtökin 78 (The Association of Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender People in Iceland), strongly condemns these acts, as they seriously violate human rights and are in direct conflict with articles 21* and 26** of the United Nations' International Covenant on Civil and Political Rights.

Background
Earlier this May, Mayor Yuri Luzhkov of Moscow refused to grant a parade permit for the gay march. This was therefore the second year in a row that the march was banned. Mr. Luzhkov has on earlier occasions made claims about gay rights marches being "satanic."

Among those arrested were the LGBT rights activist Nikolai Alekseyev and a number of foreign supporters, including British gay advocate Peter Tatchell and two European lawmakers. They had, along with about 100 other people, gathered in a park nearby the office of the Moscow Mayor to collect signatures for the petition which already had been signed by about 40 members of the European Parliament.

In the park they were met by members of extreme right nationalist groups, Russian Orthodox churchgoers, and young militants. The crowd pelted the gay group with eggs and attacked them. A few of the gay activists were punched, knocked to the ground and beaten, with the police standing by, doing nothing to stop the angry mob. Finally the police moved in, arresting the gay leaders.

The LGBT groups behind the pride march now intend to seek a cease-and-desist order against the city at the European Court of Human Rights.

Our request
Honorable Ambassador, as you probably know, these are only some of the latest incidents in a row of serious violations against LGBT-people in Russia, who are regularly met with hatred, discrimination and violence, whether it being verbal or physical, in their daily lives.

Verndarvættirnar therefore call upon the Russian authorities to immediately look into this matter and take appropriate action, in order to secure all Russian citizens their right to a free and prosperous life. Furthermore, the group requests that the authorities respond to this letter in a timely manner.

We ask you, honorable Ambassador, to relay this message to the appropriate authority within the Russian government and alert us to the authorities’ timely response.

On behalf of Verndarvættirnar

Hilmar Magnússon


_____________________________

* Article 21

"The right of peaceful assembly shall be recognized. No restrictions may be placed on the exercise of this right other than those imposed in conformity with the law and which are necessary in a democratic society in the interests of national security or public safety, public order (ordre public), the protection of public health or morals or the protection of the rights and freedoms of others." 
    

- Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights  http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/a_ccpr.htm

** Article 26

"All persons are equal before the law and are entitled without any discrimination to the equal protection of the law. In this respect, the law shall prohibit any discrimination and guarantee to all persons equal and effective protection against discrimination on any ground such as race, colour, sex, language, religion, political or other opinion, national or social origin, property, birth or other status." 
    

- Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights
http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/a_ccpr.htm

Það er mikið að gerast hjá Verndarvættunum þessa dagana, en Vættirnar eru aðgerðahópur Amnesty International og Samtakanna 78 og einbeitir sér að mannréttindum samkynhneigðra, tvíkynhneigðra og transgender fólks (STT) á alþjóðavettvangi. Þannig mætti ég  t.d. á fund sendiherra Rússlands á Íslandi (ásamt nemendum í Alþjóðasamskiptum við Hí) á föstudaginn og afhenti honum bréf til að mótmæla brotum á réttindum STT-fólks þar í landi.

ÓRÉTTLÁTTUR DÓMUR Í SKUGGA BANNS OG BLÓÐUGRA ÁRÁSA

Forsaga málsins er m.a. sú að borgarstjóri Moskvu bannaði GayPride göngu í borginni fyrr á þessu ári. Þann 27.maí, daginn sem gangan hefði átt að fara fram, voru u.þ.b. 100 manns saman komin í almenningsgarði skammt frá borgarstjóraskrifstofunni til að safna undirskriftum gegn banninu. Skemmst er frá því að segja að æstur múgur réðist að friðsömum mótmælendunum, bæði með eggjum og beinum líkamsárásum svo að til blóðsúthellinga kom. Á meðan stóð lögreglan aðgerðarlaus hjá. Þegar hún svo loks ákvað að skakka leikinn var það gert með því að handtaka hinsegin fólkið.

Ákvörðun borgarstjóra var kærð til dómstóla og í síðustu viku var svo kveðinn upp úrskurður. Ekki var nóg með að dómurinn teldi borgarstjóra hafa gert rétt með því að banna gönguna, heldur var þeim rökum, að stjórnarskrá Rússlands verði rétt STT-fólks til að koma saman til friðsamlegra fundahalda, einnig hafnað.

VIÐBRÖGÐ SENDIHERRANS

Í bréfi Verndarvættanna til rússneskra yfirvalda er göngubanninu mótmælt, sem og ofbeldinu í kjölfarið. Þá er athyglinni beint að því að dómurinn stríði gegn alþjóðasamningum um mannréttindi og aðgerða krafist til að leiðrétta þetta ástand og tryggja öllum Rússum mannsæmandi réttindi.

Sendiherrann tók við bréfinu og það var engu líkara en honum fyndist þetta dálítið óþægilegt. Hann hafði í framhaldinu nokkur orð um stöðu mála, sagði að sér væri kunnugt um málið, en bar að öðru leyti fyrir sig almennu þekkingarleysi á málaflokknum. Þá fjallaði hann stuttlega um rússnesku réttrúnaðarkirkjuna og stöðu hennar í rússnesku samfélagi. Í því sambandi nefndi hann að borgarstjórinn væri mjög trúaður maður [og þar af leiðandi hómófóbískur?]. Að þessu loknu sagðist hann myndu koma bréfinu áleiðis til réttra yfirvalda í Rússlandi (m.a. borgarstjórans í Moskvu).

Að öðru leyti virtist sendiherrann hinn vænsti maður,  gestrisinn og með góða kímnigáfu. Heimsóknin til sendiherra Rússlands á Íslandi var því þegar á heildina er litið mjög áhugaverð, fræðandi og skemmtileg. 

Ég var í mat hjá Stinna Hemm í gær, sem er svo sem ekki í frásögur færandi. Stinni er einn af betri ástríðukokkum Lýðveldisins, þannig að óþarfi er að fjölyrða um gæði matarins.

Í boðið voru mætt Siggi Sæti og hans ennþá sætari franska Aude, ásamt Herdísi litlu dóttur þeirra. Þarna var líka stödd hin þýska Kati, sem var samferða Stinna í náminu í Maastricht á sínum tíma. Það má því segja að hinn frankó-germanski öxull Evrópusambandsins hafi átt verðuga fulltrúa á vettvangi.

Ýmislegt var skeggrætt undir borðhaldinu. Þar á meðal trúmál. Kati trúði okkur fyrir því að hún væri nú búin að yfirgefa kaþólsku kirkjuna í Bæverjalandi. Stóran hluta ástæðunnar sagði hún vera kostnaðinn. Ársgjaldið mun víst vera um 600 evrur á kjaft, eða tæpar 50.000 kr, því purpurarauðu páfaskórnir ku vera nokkuð dýrir. Kati finnst hins vegar nóg komið og telur að páfinn geti vel notað eigin vasapening í skókaupin.

Það sem þó er merkilegra við söguna var allt ferlið sem aumingja Kati þurfti að ganga í gegnum til að troða þessum löggerningi í gegnum kerfið. Eins og hér á landi er það ríkið sem hefur tekið að sér innheimtu sóknargalda fyrir trúfélögin. Og eins og hér getur kerfið verið dálítið ósveigjanlegt, svo ekki sé meira sagt.

Kati býr í München, en hefur mest alla tíð átt heima í Köln. Þetta nýtir kirkjubáknið sér og gerir henni skylt að ferðast til Köln, svo hún geti nú lagt úrsögnina fyrir í eigin persónu, með tilheyrandi kostnaði, umstangi og vinnutapi. Ekki vill þó betur til en svo að þegar hún mætir á staðinn er klukkutími síðan skrifstofan lokaði. Opnunartíminn er nefnilega rangt auglýstur á netinu. Til að þurfa nú ekki að fara fýluferð stendur hún lengi í stappi, uns yfirvöldin fallast loks á, fyrir náð og miskunn, að hleypa henni inn á skrifstofuna.

Þegar inn er komið bíður hennar löng röð af fólki í sömu erindagjörðum. Það er víst töluverður flótti úr kirkjunni þessa dagana. Kati er ekki fyrr búin að stilla sér upp í röðinni, með þríritaðan pappírsbunkann undir arminum, að henni er tilkynnt að hún verði sko að greiða úrgöngugjald upp á 30 evrur. Þolinmóð byrjar hún að telja saman evrurnar í veskinu sínu. Jú, hún er með alveg nóg á sér. En bíðið nú við, þetta er ekki svo einfalt. Nú fær hún nefnilega að vita að hér gagnist engar samevrópskar evrudruslur. Hún verður að gjöra svo vel að fara niður á næstu hæð og kaupa þar til gerð mörk til að greiða fyrir úrsögnina!

Klukkan tifar. Í töluverðri geðshræringu hleypur Kati niður og upp stiga og fram og aftur um ganga. Loks er hún mætt aftur, lafmóð, en nú með úrgöngumörk í hendi sér. Málið er afgreitt og hún fær pappír upp á herlegheitin. Hún hefur hér með sagt sig úr kaþólsku kirkjunni og borgar þar með ekki meir fyrir purpurarauðu páfaskóna. Nema hún náttúrulega tíni pappírnum. Ef það gerist getur hún nefnilega átt það á hættu að vera rukkuð um full sóknargjöld 6 ár aftur í tímann.

Mér fannst alveg nóg um að þurfa að skila einhverju skitnu eyðublaði þegar ég sagði mig úr ríkiskirkjunni fyrir vel rúmum áratug. Þá hefði mér heldur aldrei dottið í hug að umstangið gæti verið meira og skatturinn hærri í öðrum löndum. Ætli Karl taki sér þetta til fyrirmyndar og fari nú líka að heimta sína purpurarauðu páfaskó?